Władza rodzicielska – pojęcie, podmioty, treść

Czym jest władza rodzicielska – pojęcie

W związku z narodzinami dziecka, ustawodawca przyznaje jego rodzicom określone uprawnienia oraz nakłada obowiązki i cele. Fakt ten kreuje stosunek prawny między rodzicami a dzieckiem zwany władzą rodzicielską. Celem jej jest dbałość o jego rozwój fizyczny jak i psychiczny, ale również ochrona interesów prawnych dziecka. Zgodnie z doktryną uważa się że władza rodzicielska stanowi prawo podmiotowe rodziców wobec dziecka.

Rodzice jako podmiot władzy rodzicielskiej

Jak już wyżej wspomniano, władza rodzicielska przysługuje zarówno matce jak i ojcu– obojgu rodzicom. Wynika to z art. 93 k.r.o, w którym mowa o równouprawnieniu mężczyzny i kobiety w prawie rodzinnym. Istotnym jest fakt, że władzę mogą posiadać zarówno rodzice związani węzłem małżeńskim jak i rodzice dziecka pozamałżeńskiego.
Od powyższej zasady możemy jednak wyróżnić kilka wyjątków. W przypadku braku ustalenia ojcostwa lub macierzyństwa – władza wtedy przysługuje tylko temu z rodziców, którego stosunek rodzicielski jest pewny. Kolejnym wyjątkiem jest sytuacja, w której jedno z rodziców albo oboje nie mają pełnej zdolności do czynności prawnych, zostali pozbawieniu władzy rodzicielskiej lub została im ona zawieszona. Rodzice mają jednak względem dziecka także prawa i obowiązki nieobjęte władzą rodzicielską jak np. prawo do osobistej styczności z dzieckiem. Zgodnie z orzeczeniem z dnia 26.09.1983 r. w sprawie o sygn.akt. III CZP 46/83 skoro osobista styczność z dzieckiem nie jest atrybutem władzy rodzicielskiej, to prawo do tego rodzice mają nawet wtedy, gdy władzy rodzicielskiej zostali pozbawieni.

Na czym polega władza rodzicielska w praktyce?

Do zakresu władzy rodzicielskiej należy całokształt obowiązków i uprawnień rodziców względem osoby i majątku dziecka. To ogólne stwierdzenie można jednak skonkretyzować i podzielić władzę na kilka elementów składowych:

W przypadku pieczy nad osobą dziecka chodzi przede wszystkim o wychowanie i kierowanie dzieckiem oraz o działania kształtujące sytuację prawną dziecka. Jeśli chodzi o wychowanie i kierowanie dzieckiem mowa jest o kształtowaniu osobowości dziecka, jego postaw emocjonalnych, światopoglądu, systemu wartości, obowiązkowości ale również trosce o środowisko dziecka, nadzorowanie jego trybu życia itp. Rodzice zobowiązani są także troszczyć o zdrowie dziecka, zapewnić mu pielęgnację, leczenie mieszkanie oraz stosownie do wieku dziecka – rozrywki. Natomiast działania kształtujące sytuację prawną dziecka to między innymi określenie miejsca pobytu dziecka innego niż miejsce zamieszkania, nadanie imienia dziecku, które wpisuje się do aktu urodzenia, zgoda rodziców w sprawie badań lekarskich itp.
W przypadku pieczy nad majątkiem dziecka przede wszystkim chodzi o zarząd jego majątkiem, do którego zaliczają się wszelkie czynności faktyczne np. remonty, naprawy; czynności prawne np. kupno, sprzedać oraz czynności w postępowaniu przed sądami lub innymi organami państwowymi. Rodzice dziecka nie mogą się zrzec zarządu majątkiem dziecka, ani przenieść go na inne osoby – stanowi nieodłączny element władzy rodzicielskiej. Od rodziców wymaga się aby majątkiem dziecka zarządzali z należytą starannością. Nie ciąży na nich jednak obowiązek pomnażania tego majątku. Obowiązki rodziców w tym zakresie objęte są niekiedy kontrolą sądu opiekuńczego, głównie w przypadku czynności przekraczających zwykły zarząd. Dotyczą one najczęściej rozporządzenia majątkiem dziecka, a więc zbycia prawa własności, obciążenia np. hipoteką, a także czynności podejmowane w postępowaniach sądowych w imieniu dziecka np. zawarcie ugody.

Oboje rodzice mają takie same uprawnienia w zakresie zarządu majątkiem dziecka i każde z nich może działać samodzielnie. Powinni jednak porozumieć się między sobą w tym zakresie, a w przypadku braku porozumienia każde z nich może zwrócić się do sądu o rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej dziecka.

Dochód z majątku dziecka powinien być przeznaczony w pierwszej kolejności na potrzeby związane z wychowaniem dziecka jak i jego rodzeństwa. Dopiero nadwyżka przeznaczona może być na inne potrzeby rodzinne.

Istnieją jednak takie sytuacje, które są wyłączone z zarządu majątkiem dziecka przez rodziców. W przypadku przedmiotów należących do dziecka, przedmiotów oddanych mu do swobodnego użytku, jego zarobki, roszczenia i zobowiązania wynikające z samodzielnie zawartej umowy o pracę, dziecko może samodzielnie w granicach przysługującej mu zdolności do czynności prawnych nimi zarządzać. Powinno jednak tego mimo wszystko w tej materii zasięgać opinii rodziców.

Wykonywanie władzy rodzicielskiej – zagadnienia ogólne

Przy zagadnieniu jakim jest wykonywanie władzy rodzicielskiej, należy przede wszystkim podkreślić iż władza ta powinna być wykonywana w taki sposób, który były odzwierciedleniem tego czego wymaga dobro dziecka i interes społeczny, z poszanowaniem godności oraz praw dziecka. Ważny jest również fakt, że rodzice dziecka uprawnieni są i zarazem zobowiązani do samodzielnego wykonywania władzy oznacza to, że każde z nich może działać samodzielnie. Żadne z nich nie może być jednak w uprzywilejowanej pozycji. W wykonywaniu władzy rodzicielskiej rodzice powinni zgodnie współdziałać oraz informować się o zamierzonych i przedsięwziętych działaniach prawnych i faktycznych. Wszelkiego rodzaju problemy w tym zakresie mogą spowodować zastosowanie odpowiednich zarządzeń ochronnych np. sąd może skierować rodziców do specjalistów zajmujących się terapią rodzinną.

Istotna sprawa dziecka

Jak już wcześniej zostało wspomniane, rodzice samodzielnie wykonują władzę rodzicielską nad małoletnimi dziećmi, jednak pewne kwestie powinny być wynikiem wspólnych decyzji. Tymi kwestiami są właśnie istotne sprawy dziecka. Do istotnych spraw dziecka zaliczyć możemy m.in. miejsce pobytu dziecka, zmiana nazwiska dziecka w trybie administracyjnym, wybór szkoły, wybór sposobu leczenia, wybór sposobu spędzania wakacji czy wyjazdy zagraniczne.

Jeśli rodzice nie są w stanie dojść do porozumienia, każde z nich może zwrócić się do sądu opiekuńczego o wydanie rozstrzygnięcia o istotnej sprawie dziecka. Sąd opiekuńczy ma również możliwość wszczęcia takiego postępowania z urzędu.

Dobro dziecka

Treść pojęcia „dobra dziecka” podlega każdorazowemu ustaleniu konkretnej sprawie. Na podstawie jednak postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11.01.2000 r. w sprawie o sygn. I CKN 327/98 dobro dziecka można sprowadzić do zapewnienia mu warunków rozwoju osobowego i egzystencji materialnej. Dla dobra dziecka ważne są również obiektywne uwarunkowania takie jak wiek dziecka, płeć, cechy charakterologiczne rodziców, wzajemny stosunek rodziców do siebie, do dziecka oraz do krewnych rodziców.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego sformułowany jest bezwzględny obowiązek prawny stosowania prawa przez sąd kierując się interesem dziecka jako wartością nadrzędną zarówno w sferze stosowania przepisów postępowania jak i wykładni norm prawa materialnego.

Niezależnie od swoich relacji, rodzice powinni nie tylko nie utrudniać wzajemnych kontaktów dzieci z obojgiem rodziców lecz przeciwnie – aktywnie wspólnie działać, aby dzieci pozostawały w stałych stosunkach z rodzicami i przez to żyły w atmosferze, która sprzyja pogłębianiu uczuć i przywiązaniu dzieci do każdego z rodziców.

Interes społeczny

Wychowywanie dzieci przez rodziców stanowi realizację funkcji społecznej. To, że rodzice wychowują swoje dziecko oraz nim kierują, nie jest wynikiem tego, że mają nad nimi władzę, ale dlatego że troszcząc się o fizyczny i duchowy jego rozwój, przygotowują go w ten sposób do pracy dla dobra społeczeństwa. Mimo wszystko, dominuje jednak pogląd, że dobro dziecka stanowi wartość nadrzędną w stosunku do interesu społecznego. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 12.06.1992 r. w sprawie o sygn. akt. III CZP 48/92 w demokratycznym państwie prawnym trzeba wyjść nie od priorytetu społeczeństwa, lecz od jednostki ludzkiej jako wartości nadrzędnej i z tego punktu widzenia obdarzać dziecko szczególną troską.

Interes rodziców

Zgodnie z art. 95 § 3 k.r.o. sąd rozstrzygając o władzy rodzicielskiej, powinien kierować się przede wszystkim dobrem dziecka oraz interesem społecznym, a nie interesem jednego czy obojga rodziców. W praktyce nie oznacza to jednak, że interes rodziców względem dziecka nigdy nie jest brany pod uwagę. Jeżeli ochrona dobra dziecka da się pogodzić, nawet przy założeniu, że rozstrzygnięcie spowoduje przejściowe ujemne skutki dla dziecka, z interesem rodziców, to sąd nie może tego ostatniego interesu nie wziąć pod uwagę. W przypadku dopiero gdy zupełnie interes rodziców jest odmienny od interesu dziecka, sąd interes rodziców „zrzuca” na dalszy plan.

Racjonalne partnerstwo rodziców i dzieci

Dziecko to aktywny podmiot współdziałający w wykonywaniu przez jego rodziców władzę rodzicielską, a nie tylko „podwładny” rodziców, który musi wykonywać ich polecenia. Partnerstwo rodziców i dzieci polega na tym, że z jednej strony rodzice powinni w ważnych sprawach dotyczących dziecka wysłuchać je oraz w miarę możliwości wziąć pod uwagę jego rozsądne życzenia, natomiast dziecko w sytuacjach, w których może samodzielnie podejmować decyzje i składać oświadczenia wsoli, powinno wysłuchać rodziców – ich opinii i zaleceń, które są formułowane dla jego dobra.

Ustalenie i zaprzeczenie ojcostwa

Ustalenie ojcostwa

Ustalenie ojcostwa jest procesem prawnym, którego celem jest potwierdzenie biologicznego ojcostwa dziecka. Powodzenie takiego procesu ma duże znaczenie dla ochrony prawnej dziecka i jego relacji z ojcem, dlatego warto zyskać pełne zrozumienie jego wymogów i procedur. Jak w praktyce wygląda ustalenie ojcostwa oraz jakie kroki prawne należy wobec tego podjąć?

Kodeks rodzinny i opiekuńczy przewiduje trzy sposoby ustalenia ojcostwa:

I. Domniemanie pochodzenia dziecka od męża matki

Gdy dziecko urodziło się podczas trwania małżeństwa albo przed upływem 300 dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemywa się, że pochodzi ono od męża matki. Jednakże domniemania tego nie stosuje się, jeżeli urodziło się po upływie 300 dni od orzeczenia separacji (art. 62 § 1 KRO).

Na podstawie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 6.11.1967 r., I CR 355/67 okres 300 dni liczony jest od momentu uprawomocnienia się wyroku rozwodowego, który powoduje ustanie małżeństwa, a nie od momentu ogłoszenia wyroku. Jeżeli zatem dziecko urodziło się po ogłoszeniu wyroku rozwodowego ale przed jego uprawomocnieniem, to uważa się, że dziecko urodziło się w trakcie trwania małżeństwa. Warto również wskazać, że niezależnie od istnienia pożycia małżeńskiego czy pozostawania w separacji faktycznej domniemanie ojcostwa zawsze istnieje.

Co istotne termin 300 dni od ustania lub unieważnienia małżeństwa jest terminem oznaczonym w dniach, a zatem kończy się on z upływem ostatniego dnia (art. 111§ 1 KRO). Zaś na podstawie art. 115 KRO, jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień wolny od pracy, termin upływa dnia następnego. Jeżeli zatem koniec terminu na niedzielę, termin upływa w poniedziałek.

W razie śmierci jednego z małżonków małżeństwo ustało z chwilą wskazaną w akcie zgonu. Jeżeli małżeństwo ustało na skutek uznania za zmarłego termin 300 dniowy, w którym obowiązuje domniemanie liczy się od dnia wskazanego w postanowieniu jako data śmierci męża matki.

Co ważne bez znaczenia dla tego domniemania pozostaje sporządzenia aktu urodzenia oraz jego treść. Jak wskazał SN w wyroku z 10.04.1969, II CR 59/69 „okoliczność, że w akcie urodzenia dziecka figuruje nazwisko innego mężczyzny niż mąż matki, nie czyni bezprzedmiotowym wniesie powództwa o zaprzeczenie ojcostwa przez męża matki, gdyż w wyniku takiego aktu domniemanie z art. 62 § 1 KRO nie zostało obalone.

W przypadku obalenia domniemania ojcostwa matki męża sporządza się nowy akt urodzenia, jeżeli sąd opiekuńczy tak postanowi. Jeżeli sąd nie postanowił o sporządzeniu nowego aktu urodzenia, do aktu urodzenia dołącza się wzmiankę dodatkową w zakresie danych wynikających z orzeczenia sądu.

W sytuacji jednak gdy dziecko urodziło się przed upływem 300 dni od ustania lub unieważnienia małżeństwa, ale po zawarciu przez matkę dziecka drugiego małżeństwa, domniemywa się, że pochodzi ono od drugiego męża. Tak też ustawodawca wychodzi z założenia, że co do zasady ojcem jest drugi małżonek. Należy podkreślić, że prawo rodzinne chroni drugie małżeństwo, wykluczając możliwość wniesienia nadzwyczajnych środków zaskarżenia, jeżeli po uprawomocnieniu się orzeczenia strona zawarła nowy związek małżeński (szerzej Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy – Komentarz G. Jędrejek, Warszawa 2017).

Obalenie tego domniemania może nastąpić tylko w drodze powództwa o zaprzeczenie ojcostwa.

II. Uznanie dziecka przez ojca

Ustawodawca w art. 73 KRO wskazał 4 formy uznania ojcostwa:

Co należy podkreślić w praktyce uznanie ojcostwa wymaga dwóch oświadczeń: mężczyzny uznającego swoje ojcostwo oraz matki dziecka, która potwierdza, że oświadczenie mężczyzny jest zgodne z prawdą. Oba oświadczenia muszą zostać złożone niezależnie od sposobu uznania.

Oświadczenie konieczne do uznania ojcostwa może złożyć osoba, która ukończyła 16 lat i nie istnieją podstawy do całkowitego ubezwłasnowolnienia. Jednakże jeżeli osoba ta nie ma pełnej zdolności do czynności prawnej może złożyć to oświadczenie tylko przed sądem opiekuńczym. (art. 77 KRO).

Co istotne uznanie ojcostwa nie może nastąpić po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności. Jeżeli dziecko zmarło przed osiągnięciem pełnoletności, uznanie ojcostwa może nastąpić w ciągu roku od dnia, w którym mężczyzna składający oświadczenie o uznaniu ojcostwa dowiedział się o śmierci dziecka, nie później jednak niż do dnia, w który dziecko osiągnęłoby pełnoletność (art. 76 KRO).

Uznanie dziecka przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego

Zgodnie z art. 18 p.a.s.c. oświadczenie konieczne do uznania ojcostwa może być złożone przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego.

Oświadczenie konieczne do uznania ojcostwa dokumentuje się w formie protokołu, który podpisują rodzice i kierownik urzędu stanu cywilnego. Jednakże matka nie musi być obecna przy oświadczeniu składanym przez mężczyznę. Może ona złożyć oświadczenie potwierdzające oświadczenie ojca w ciągu 3 miesięcy. Termin potwierdzenia uznania ma charakter zawity, po upływie którego dochodzi do wygaśnięcia uprawnienia. Jako termin prawa materialnego nie może zostać przywrócony. Zgodnie z art. 112 kc termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca.

Kierownik urzędu stanu cywilnego odmawia przyjęcia oświadczeń koniecznych do uznania ojcostwa ( a więc zarówno mężczyzny od którego dziecko pochodzi, jak i matki dziecka), jeżeli uznanie jest niedopuszczalne albo jeżeli powziął wątpliwość, co do pochodzenia dziecka (art. 73 § 3 KRO).

Ta „niedopuszczalność” jest związana z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, np. oświadczenie chce złożyć osoba, która nie ukończyła 16 lat lub osoba, co do której zachodzą podstawy do całkowitego ubezwłasnowolnienia. Zaś sformułowanie „powziął wątpliwość” nie jest przypadkowa. Kierownik urzędu stanu cywilnego nie może bowiem powołać się na wątpliwości, które powziął przed dokonaniem czynności (szerzej (szerzej Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy – Komentarz G. Jędrejek, Warszawa 2017).

Uznanie dziecka przed konsulem

Zgodnie z art. 18 p.a.s.c. oświadczenie konieczne do uznania ojcostwa może być złożone także przed konsulem. Konsul, który przyjął oświadczenie konieczne do uznania ojcostwa, przesyła niezwłocznie protokół kierownikowi rzędu stanu cywilnego właściwemu do sporządzenia aktu urodzenia. Oświadczenie o uznaniu ojcostwa złożone przed konsulem rejestruje kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy ze względu na miejsce sporządzenia katu urodzenia, a jeżeli uznanie następuje przed urodzeniem się dziecka – kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy ze względu na miejsce sporządzenia aktu urodzenia matki dziecka, a gdy rejestracja aktu urodzenia matki dziecka nie nastąpiła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy dla miasta stołecznego Warszawy.

Niezależnie od sposobu uznanie dziecka może nastąpić przed urodzeniem się dziecka, po urodzeniu się dziecka, przy sporządzaniu aktu urodzenia oraz przed przeniesieniem do organizmu kobiety komórek rozrodczych pochodzących od anonimowego dawcy albo zarodka pochodzącego z komórek rozrodczych pochodzących od anonimowego dawcy.

Uznanie przed notariuszem lub urzędnikiem

Ustawodawca w art. 74 KRO wprowadził szczególną formę uznania ojcostwa. W razie niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio życiu matki dziecka lub mężczyzny, od którego dziecko pochodzi (a więc nie dotyczy to sytuacji zagrożenia życia dziecka. W takim przypadku uznanie może nastąpić przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego) oświadczenie niezbędne do uznania ojcostwa może zostać zaprotokołowane przez notariusza albo złożone do protokołu wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty, marszałka województwa, sekretarza powiatu albo gminy. – art. 74 § 1 KRO.

Protokół podpisuje osoba, która przyjęła oświadczenie oraz osoba, która je złożyła, chyba że nie może ona go podpisać. Przyczynę braku podpisu należy wskazać w protokole (art. 74 § 2 KRO). Protokół zawierający oświadczenie konieczne do uznania ojcostwa powinien być niezwłocznie przekazany do urzędu stanu cywilnego właściwego do sporządzenia aktu urodzenia dziecka (art. 74 § 3 KRO).

Jeżeli oświadczenie konieczne do uznania ojcostwa zostało złożone przed urodzeniem dziecka poczętego, lecz nieurodzonego, protokół zawierający to oświadczenie jest przekazywany do urzędu stanu cywilnego właściwego ze względu na miejsce sporządzenia aktu urodzenia matki dziecka lub do urzędu stanu cywilnego właściwego dla miasta stołecznego Warszawy – gdy rejestracja urodzenia matki nie nastąpiła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 74 § 4 KRO).

III. Sądowe ustalenie ojcostwa

Powództwo o ustalenie ojcostwa może wytoczyć dziecko, jego matka oraz domniemany ojciec dziecka (art. 84 § 1 KRO).

Matka ani domniemany ojciec nie mogą wytoczyć powództwa o ustalenie ojcostwa po osiągnięciu przez dziecko pełnoletności. Jeżeli dziecko zmarło przed osiągnięciem pełnoletności, matka oraz domniemany ojciec mogą wytoczyć powództwo o ustalenie ojcostwa do dnia, w którym dziecko osiągnęłoby pełnoletność (art. 84 § 2 KRO).

Dziecko lub matka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko domniemanemu ojcu, a jeżeli ten nie żyje, przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy (art. 84 § 3 KRO). Zaś domniemany ojciec dziecka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko dziecku i matce. Jeżeli matka dziecka nie żyje, powództwo wytacza się przeciwko dziecku, a jeżeli dziecko nie żyje przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy (art. 84 § 4 KRO). W razie śmierci dziecka, które wytoczyło powództwo o ustalenie ojcostwa, ustalenia ojcostwa mogą dochodzić jego zstępni ((art. 84 § 5 KRO).

Na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 u.k.s.c. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądów strona dochodząca ustalenia ojcostwa. Zgodnie z art. 96 ust. 4 u.k.s.c w wypadku, gdy powództwo o ustalenie ojcostwa okaże się oczywiście bezzasadne, sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie może obciążyć powoda nieuiszczonymi kosztami sądowymi, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy.

Sprawy o ustalenie ojcostwa zalicza się do spraw ze stosunku między rodzicami, a dziećmi, które są rozpoznawane w procesie w postępowaniu odrębnym (art. 453 kpc). Zgodnie z art. 42 kpc powództwo o ustalenie ojcostwa wytacza się wyłącznie przed sąd miejsca zamieszkania powoda, jeżeli brak jest podstaw do wytoczenia powództwa według przepisów o właściwości ogólnej, o której mowa w art. 27 kpc (powództwo wytacza się przed sąd I instancji, w okręgu którego pozwany ma miejsce zamieszkania).

Kiedy można domagać się podwyższenia alimentów na dzieci?

Po wydaniu wyroku alimentacyjnego przez sąd wysokość alimentów może ulec zmianie. Rodzic, któremu powierzono władzę rodzicielską, ma prawo domagać się podwyższenia świadczenia na skutek zmiany okoliczności branych pod uwagę przez sąd podczas ustalania wysokości alimentów. Zwykle dzieje się tak, gdy potrzeby dziecka ulegną zmianie lub pogorszy się sytuacja finansowa jednego z rodziców.

Kiedy alimenty mogą zostać podwyższone?

Powodem wniesienia powództwa o podwyższenie alimentów na dziecko może być:

Warto pamiętać, że oficjalne oraz w pełni zobowiązujące podniesienie wysokości alimentów może nastąpić wyłącznie na drodze sądowej lub w wyniku ugody mediacyjnej zatwierdzonej przez sąd.

W jaki sposób uzyskać wyższe alimenty?

Pozew o podwyższenie zasądzonych wcześniej alimentów należy skierować do sądu rejonowego, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania lub jest właściwy dla miejsca zamieszkania uprawnionego do podwyższenia alimentów. Przywilej wyboru jednego z tych sądów przysługuje osobie wnoszącej o podwyższenie alimentów.

Pismo powinno zawierać przyczynę oraz uzasadnienie, dla którego konieczne jest podniesienie kwoty alimentów. W tym celu należy opisać zmiany, jakie zaszły od wydania poprzedniego wyroku w tej sprawie. Osoba, która wnioskuje o zwiększenie alimentów, musi udowodnić przed sądem zmianę stosunków majątkowych oraz wykazać, że zmiana ta była istotna. Jeżeli strona pozwana przebywa poza granicami kraju, pozew może zostać rozpatrzony przez sąd w Polsce. Wniosek ma prawo wnieść opiekun dziecka lub dorosłe dziecko – uprawnione do otrzymywania alimentów.